گونه جنگلی حرا

گونه (جنگلی حرا (مانگرو)) از ویژگی‌های اکوسیستم سواحل جنوبی ایران است. این جنگل‌ها در سواحل خلیج فارس، در اطراف بندر لافت، شمال جزیره قشم، بندر خمیر و در کانون‌های متراکم دیده می‌شوند. ابو علی سینا درخت این جنگل‌ها را حرا نامیده است. مساحت این جنگل در حدود شش هزار و دوازده هکتار می‌باشد. این جنگل‌ها دائما در معرضجزر و مد آب قرار دارند، به طوری که در زمان جزر، درختان و بستر لجنی انها از آب بیرون آمده و به صورت جزایری پراکنده نمایان می‌شوند و در موقع مد، تمامی جنگل حرا به زیر آب رفته و ناپدید می‌شود. درخت حرا درخت خاصی است.

ریشه این درختان هوایی، اسفنجی و زانویی است. هنگامی که بر سطح جنگل پا می‌گذاریم کف جنگل پر از تیغ‌هایی است که از زمین بیرون زده اند. این تیغ‌ها همان ریشه‌های درختان هستند که به شیوه منحصر به فردی، آب شور دریا را به آب شیرین تبدیل میکنند. درختان حرا در اواخر تیرماه و اواسط مرداد ماه به گل می‌نشینند و میوه می‌دهند. گل آنها زرد روشن است و میوه شان شیرین و گوارا. میوه بادامی شکل این درختان پس از مدتی بر روی پایه مادری می‌شکفد و دانه آن جوانه می‌زند و سپس داخل آب می‌افتد.

جریان شدید امواج بذر گیاه را به قسمت‌های کم تحرک تر دریا می‌برد. سپس بذر حرا بر روی لایه‌های خاک دریا تثبیت می‌شود و رشد و نمو می‌کند. ارتفاع درختان حرا گاهی به ۴ متر و قطر تنه آن تا ۳۰ سانتی متر می‌رسد. بر اساس آزمایشهای انجام شده برگ درخت حرا علاوه بر خوش خوراک بودن برای دام‌ها، ارزش غذایی معادل جو و یونجه دارد و البته میزان پروتئین آن هم بسیار زیاد است، به همین جهت دامداران سنتی جزیره قشم، از برگ این درختان برای تغذیه چارپایان خود استفاده می‌کنند.