کمال الدین بهزاد

(کمال الدین بهزاد) در حدود سال ۸۳۴ ه. ش در هرات بدنیا آمد. وی تعلیماتش را در کتابخانه هرات در نزد میرک نقاش به اتمام رساند. در اندک وقت در صورتگری و نقاشی مهارت تمام پیدا کرد و در جوانی به دربار سلطان حسین میرزا بایقرا راه یافت و مورد توجه بسیار سلطان و وزیرش قرار گرفت. وی در کتابخانه سلطان حسین بایقرا به مصوری و تزیین کتاب مشغول شد و کتابدار آن گردید و با سعی کارمندان این کتابخانه صنعت تزیین کتاب را به پایه بلندی رساند. شاه اسماعیل صفوی هنگام تصرف هرات بهزاد را که در نقاشی شهرتی داشت با خود به تبریز برد.

بهزاد در کتابخانه شاهی تبریز خدمت کرد. در این شهر بهزاد به اوج شکوفایی هنری رسید و شهرتش از مرزهای ایران تا دوردستها را طی کرد و استادی بی چون و چرای او زبان زد همگان بود. بهزاد در تاریخ هنر ایران نخستین نقاشی است که آثارش را امضاء کرده است. نقاشی‌های وی تصویر صحنه‌هایی ازکتابهای برجسته ادب فارسی است. شاهکار کمال الدین بهزاد مجموعه شش صحنه نقاشی بر بوستان سعدی است. هنر ویژه بهزاد را در شیوه به کار گرفتن رنگهای درخشان می‌دانند.

وی بیشتر به رنگهای سرد در مایه‌های سبز و آبی تمایل داشته اما به کار بردن رنگهای گرم چون نارنجی تند در آثار خود تعادلی مطبوع ایجاد کرده است. تناسب یک یک اجزا صحنه یا مجموعه تصویر نیز در آثار بهزاد شگفت انگیز است. شاخه‌های پرشکوفه. نقش‌های کاشی‌ها و فرشهای زیربافت پر زیور همه نمودار کمال هنرمندی و ذوق و ظرافت بی مانند کار اوست. استاد کمال الدین بهزاد یکی از تابناکترین اختران راه هنر که در شرق به لقب مانی ثانی و در غرب به رافایل شرق شهرت دارد. بهزاد بزرگترین و مشهورترین نقاش مینیاتوریست ایران است.