پرش به محتوا
ایرانپدیا
پدر شعر نو

نیما یوشیج (علی اسفندیاری)

علی اسفندیاری که بعدها نام خود را نیما یوشیج تبدیل کرد در ۲۱ آبان ماه سال ۱۲۷۶ ه. ش در دهکده یوش در ناحیه نور مازندران بدنیا آمد. نیما خواندن و نوشتن را نزد آخوند ده به ضرب ترکه و بوته‌های گزنه آموخت. پس از آن به تهران رفت و در مدرسه عالی سن لویی مشغول تحصیل شد و پس از مدتی با تشویق یکی از معلمهایش به نام نظام وفا به سرودن شعر پرداخت.

آشنایی با زبان فرانسه و بهره مندی از ذهنی خلاق و جستجوگر در شعر راه تازه ای پیش پای وی گشود و نوگرایی در شعر فارسی سرانجام با کوششهای وی به با ر نشست. نیما سبک خاص خود را داشت و به سبک شاعران قدیم شعر نمی‌سرود و در شعر او مصراعها کوتاه و بلند می‌شد و در شعر فارسی تحولی بنیادی ایجاد کرد. در سال ۱۳۰۰ منظومه (قصه رنگ پریده)

را سرود در همین سال نخستین سروده‌هایش را در روزنامه میرزاده عشقی منتشر کرد. نیما پس از مدتی به تدریس در مدرسه‌های مختلف از جمله مدرسه عالی صنعتی تهران و همکاری با روزنامه‌ها و نشریات مختلف پرداخت. در همین سالها موج مخالفتهای شاعران و هواداران پیرو سبک قدیم در مقابل شعر نو بالا گرفت. اما هر چه زمان می‌گذشت شیوه کار وی که بر پایه نیازهای زمانه و نوگرایی بود اندک اندک راه خود را می‌گشود و پیش می‌رفت تا به امروز که هر برگزیده ای از سروده‌های شاعران معاصر به شایستگی با نام و یاد و سروده‌های وی آغاز می‌شود. نیما با وجود ارائه سبک و شیوه نو از مدافعان جدی ادب و هنر اصیل ایران بود و تا آخر عمر علاوه بر شعرهای نو شعرهای سنتی نیز می‌سرود. از معروفترین شعرهای نیما می توان به شعرهای افسانه. آی آدمها. ناقوس. مرغ آمین اشاره کرد. نیما در ۱۳ دی ۱۳۳۸ چشم از جهان فرو بست.

تمّت

منبع: کتاب ترین های ایران

در همین دسته