مدرسه غیاثیه (پامنار)

سازه اصلی بنا از آجر با تزیینات گچی و تلفیق آجر و کاشی در مناره‌ها ست. سردر به بلندی ۱۲ و دهانه و پهنای هفت در چهار متر به سوی شرق بنا شده و در دو طرف آن بر پایه‌های خارجی ایوان در هر سمت دو طاق نما – یکی پایین و دیگری بالای آن – برافراشته اند. در کمربند ایوان کتیبه ای سراسری وجود داشت که فرو ریخته و اثری از آن برجای نمانده است.

دو مناره بالای سردر به قطر ۲۰/۲ متر و بلندی ۱۳ متر از بالای بام (۲۵ متر از سطح زمین) با پوشش آجری است که از پایین تا گلوگاه به نقشه شطرنجی لوزی در ۱۹ ردیف با طرحی از کاشی فیروزه ای میان لوزی‌ها در کمرگاه و گلوگاه هر دو مناره و در بالا با کتیبه ای از کاشی خشتی آراسته شده است. در بالای کتیبه نقشه آجر چینی دگرگون گردیده و پس از چند ردیف. سه ردیف مقرنس آجری به شکل کنگره در بالای مناره‌ها نمودار است. قسمتی از این مناره که چند سال پیش بر اثر زلزله تخریب شد. توسط سازمان میراث فرهنگی استان قم تعمیر گردید. تنها کتیبه باقیمانده بر فراز مناره جنوبی از کاشی متعلق به دوره تیموری است خوشبختانه تاریخ بنای مناره‌ها در آن به این شکل باقی است (فی سنه ثلاثین و ثمانمائه).

از آنجا که در برابر این مدرسه حمامی وجود داشت که فردی به نام (غیاث الدین رضوی) سرکشیک آستانه مقدس رضوی در زمان شاه اسماعیل صفوی – آن را وقف آستانه نموده بود. برخی این محوطه را به نام واقف آن نامیدند و پس از آن مدرسه به نام غیاثیه معروف شد. این مدرسه را به نام شرفیه نیز نامیده اند. زیرا گویند این مدرسه به دستور (شرف الدین ابوطاهر بن علی قمی) وزیر سلطان سنجر سلجوقی که برای اداره امور عراق به قم آمده بود در سال ۵۴۷ ه. ق بنا شد.