چاه مرتاض علی
چاه مرتاض علی دارای چند اطاق و ساختمانی قدیمی به سبک زمان سفویه است و مصالح ساختمانی آن از سنگ و ساروج می باشد . آنچه که حدس زده شده این است که شاید یکی از پرستشگاههای زرتشتیان بوده که پس از اسلام با احداث محرابی به صورت عبادتگاه اسلامی در آمده است
برای رفتن به آنجا باید پلکان گهواره دید را که از بوستان کوهپایه شروع می‌شود پیمود و بعد از رسیدن به گهواره دید از طریق راه پیاده رو سنگلاخی که بر بالای کوه از طرف گهواره دید به سمت مشرق کشیده شده پیش رفت و بعد از طی حدود ۷۰۰ متر خاکی به آنجا رسید.
چاه مرتاض علی دارای چند اطاق و ساختمانی قدیمی به سبک زمان سفویه است و مصالح ساختمانی آن از سنگ و ساروج می‌باشد. آنچه که حدس زده شده این است که شاید یکی از پرستشگاههای زرتشتیان بوده که پس از اسلام با احداث محرابی به صورت عبادتگاه اسلامی در آمده است.
در زیر طاقنمای این ساختمان چاه و سردابه مانندی وجود دارد که به صورت مورب و کج در دل سنگ کوه ایجاد شده و دارای پله‌هایی ناهموار و شیبی تند و دهنه ای تقریبا تنگ است. در انتهای آن محوطه ای است تقریبا باز و خنک که آب چکه ای هم حوض آن را پر می‌کند. باستان شناسان می‌گویند این مکان و چاه آن معبد زرتشتیان و حکام قبل از اسلام بوده است که پس از اسلام به محل عبادت و ریاضت عارفان و مرتاضان تبدیل شده است. گروهی از مردم نام این محل را بر گرفته از فردی به نام ((مرتاض علی)) میدانند که او در این مکان به عبادت و ریاضت مشغول بوده است و معتقدند که در ته این چاه مدفون است. گروهی هم این مکان را قدمگاه حضرت علی (ع) دانسته و به آن ((چاه مرتضی علی (ع))) می‌گویند. اما این باور نمیتواند چندان صحیح باشد
